Uncategorized

Mooi genoeg

Natasja van Temptation Island (hoe erg kan je bijnaam zijn) heeft op een van haar laatste Instagramposts haar billen verdikt via Photoshop. De ballustrade van het terrasje waar ze op staat, is mee bol komen te staan. Dat leverde haar heel wat haatreacties op. Wellicht voor meer dan de helft van jaloerse vrouwen, maar goed.

Er was een tijd dat vrouwen met het angstzweet op het lijf vroegen: ‘is mijn gat niet te dik in deze rok?’ Vandaag verdikken ze hun billen om nog mooier te zijn.

Evolutie, mooi is dat, maar een andere evolutie vind ik dan weer minder mooi. Die billen van Natasja Van Sletteneiland zijn niet echt, net zomin als de glimlach van 587390487 andere vrouwen die trots hun foto posten op een of andere sociaal medium. De tijd dat iedereen zijn lippen tuitte en een horizontaal vredesteken voor de mond hield is godzijdank een beetje voorbij, maar het kan nog erger. Ik zie steeds meer mensen uit mijn omgeving foto’s posten van zichzelf met filters (geen rimpel meer) en bewerkingen (twee maatjes kleiner) of met hun gsm vanuit die hoek dat je alleen maar borsten en billen ziet en helemaal niet meer wie ze echt zijn.

Schermafbeelding 2017-04-19 om 11.09.14
Het hekje wiebelt lekker mee met de billen van Natasja Van Sletteneiland. Opmerkelijk dat ze het nodig vond om haar billen te verdikken.

Denk Natasja echt dat het nodig is om haar billen dikker te maken? Denken de vrouwen vandaag echt dat ze er met filters beter uitzien? Doe dat nu niet! Wees toch gewoon jezelf, mooi, met foutjes en echt.

Mensen zijn immers mooi wanneer ze echt zijn. Ik meen dat oprecht. Ik heb dat altijd gevonden. Toen ik – lang geleden – fotografie studeerde kreeg ik een opdracht om een gezicht te fotograferen. Ik koos zoals iedereen uit mijn groep een jong model. Hij was lenig en fotogeniek en zo makkelijk om op beeld te krijgen. Hij kronkelde zich in elke houding die ik maar vroeg. Tot ik bijna per ongeluk een klasgenoot van me fotografeerde tijdens de les. Opeens kreeg ik in de gaten hoe boeiend zijn rimpels waren op beeld. De structuur van zijn huid, de schakeringen en vermoeidheid in zijn ogen… Ik heb mijn examen toen afgelegd met beelden van een oudere man. Ik was geslaagd. En niet alleen voor mijn docent. Ook voor mezelf. Ik had ontdekt hoe intens interessant een mensenlichaam kan zijn. Het is de inperfectie die het boeiend maakt.

Ik haak af bij modellen die 1.75 lang zijn en 45 kilo wegen. Ze doen me telkens weer denken aan mijn kindertijd, toen mijn vader de konijntjes slachtte en met twee beentje aan de balk omhoog hing om het pelsje eraf te halen. Zo lang en mager en met de ribbetjes zichbaar. Zo lopen die meisjes vandaag op de catwalk. Het is blijkbaar erg pijnlijk om zo mager te zijn, en triest. Of ze krijgen allemaal verbod om te lachen.

Schermafbeelding 2017-04-19 om 11.10.22
Je ziet meteen waarom dit Zara-model zo triest kijkt. Ze heeft honger. #geefhaareenboterham

Terwijl een vrouw of een man met een afwijking zo ongelooflijk mooi kan zijn. Beetje te kort afgezaagd, borsten die te groot zijn op het lijf, of net erg klein, benen die zeven meter lang lijken of een neus waar je niet kan naastkijken. Dat is mooi, opwindend. Dat is boeiend en vooral het is echt. Een beetje zoals de lekkere billen van Natasja Van Sletteneiland, maar dan voor het photoshopwerk. Mooi genoeg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s