Spanje

Las Vaquillas

Iedereen praat erover. ‘Las vaquillas’. Wie dat niet gezien heeft, heeft de feesten in Pinoso niet meegemaakt. Meer nog, dan ben je niet van hier. Met schroom vragen we onze buren waar het nu precies over gaat. Met schroom want onze beperkte verdraagzaamheid voor alles wat te maken heeft met stieren en een arena staat haaks op hun nationale trots en toreador-mentaliteit.

Ze wuiven met hun handen en lachen, ‘maar nee, dat heeft niets te maken met stierengevechten. Het gaat hier over kleine stiertjes, jong, te jong soms. En jonge kerels, soms ook nog té jong, die hun kracht willen laten zien. Die stiertjes worden niet gedood, niet verwond, niks. Het is een spelletje.Stoere kerels doen het stiertje wat lopen, het is niets ergs,’ verzekeren ze ons.

Anderen vertellen dan weer dat ze toch wel kerels kennen die levenslang verminkt zijn door de zogezegde onschuldige ‘stier-tjes’. Er zit dus maar een ding op, gaan kijken.

Wanneer Ana en Rubén ons uitnodigen om samen naar de Vaquillas te gaan –omdat dat zo prettig is voor de kleintjes, zeggen ze- gaan we er gretig op in. Vertrekken rond zeven uur, stellen zij voor, de Vaquillas beginnen immers om zeven en eindigen om negen, maar de Spaanse uren hebben altijd net iets meer rek dan de onze.  Om zeven uur stipt staan wij gewassen en geboend op de stoep bij Ana en Rubén. Zij sloffen nog rond op slippers en hebben ook niet de neiging om zich om te kleden. Gek, want een Spaanse vrouw is erg trots en komt niet in short op straat, althans niet eens ze over de twintig is. Wie jonger is dan twintig kan zich nagenoeg alles permitteren, en die alles slaat op ‘niets’. Hoe minder stof er aan het broekje zit, hoe liever.  Uiteindelijk rijden we met twee wagens naar de ‘place de crime’, Santa Cataline, het hogerop gelegen gedeelte van Pinoso.

In Santa Cataline is Pinoso ontstaan, daar staan de oudste woningen van de dorp. Veel grotwoningen, iets dat mij persoonlijk nogal claustrofobisch aandoet. De casas de cueva werden uit de rotsen gehouwen. Pas veel later kregen ze vloeren en electriciteit, maar de eerste bewoners leefden erin zonder enig comfort, van lucht, zon en olijven en met de gratie gods. Vele van deze casas de cuevas worden verkocht aan rijke buitenlanders die er lounge-huizen van maken. Sommigen, wanneer ze op de juiste plaats liggen, gaan tot 400000 euro. Sommigen zeg ik wel…

Deze wijk leidt een heel eigen leven, met een eigen kerkje en een eigen ‘marktplaatsje’ is het een entiteit op zich. De school is nieuw maar al de rest is honderden jaren oud. De armoede druipt er van de gevels. De gezichten staan getormenteerder dan in de rest van de regio. Hier is geen geld voor tandarts, dokter of verzorging, geen geld voor luxe of comfort. Hier slaat ook de crisis het hardst, waar al geen werk en toekomst was, is er nu niets meer…tenzij vaquillas.

Met houten platen, ijzeren vaten en versleten palleten bouwden de organisatoren barretjes, en eigenlijk, als we het achteraf bekijken is het daarom te doen. Van heinde en ver komen mensen naar deze Vaquillas, vooral op te praten, mensen te ontmoeten en te drinken.De jonge stiertjes, zijn vaak ook koetjes en het zijn zij die de jonge kerels doen lopen, niet omgekeerd. Het is veel spektakel voor niets en ja af en toe is er eens een sukkel te laat om op de schans te springen en zijn benen te redden, maar echte ongelukken zie je hier niet gebeuren.

We praten en drinken en hangen wat rond. De vaquillas trekken duizenden mensen, allemaal met de glimlach. Spanje, land in crisis, houdt zich recht aan zijn fiestas en zijn vaquillas.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s