communicatie, kook, mannen

Lunchles

Ik pleit al jaren voor een neuk-cursus in alle jongensscholen van het land. Het spreekwoord zegt nochtans jong geleerd oud gedaan en die jonkies moeten dringend opgeleid worden. De minister van onderwijs luistert niet. Ik ga dus maar een nieuw voorstel indienen: een nationale lunchcursus voor jongens. Ik wil hem zelf geven, wij zijn als land immers gezegend met mooie jongens. Prachtexemplaren. Beeldjes van beestjes. En ook, ik eet graag. Ik ben een veelvraat, een Bourgondiër, een Rubensvrouw die niet alleen gedrapeerd in witte lakens engeltjes wil wiegen, maar ook alle mogelijke vormen van voedsel wil ontdekken en achterover slaan.  Ik zie in de ultieme combinatie van maatschappelijk geaccepteerd openlijk genot: mannen en eten, mijn toekomstige uitdaging en opdracht.

Er is geen enkele andere plek waar je zo dicht bij iemand zit als op restaurant, even de IT-er die voor het oplossen van je computerprobleem over je schouder komt leunen en zijn hoofd bijna op je borst legt, buiten beschouwing gelaten. Net zoals de man in meetingroom die hurkt om zijn lader van gsm/iphone/pc op het net aan te sluiten. Die bakjes in de grond zorgen ook wel eens voor een vreemde man-hurkt-voor-vrouw-situatie. En kappers natuurlijk, die ongegeneerd met hun pakje tegen je elleboog schurken, maar vermits die meestal compleet lauw blijven voor vrouwelijk schoon (oh my, wat een cliché) tellen zij niet mee.

Een restaurant is een ultiem eilandje waar je helemaal mag gezien worden en toch perfect anoniem en intiem bent. Je mag kreunen en zuchten dat het ‘zo lekker’ is en iedereen vindt dat normaal. Je kan je tafelgenoot van kort bij bekijken en keuren en zelfs de lichaamsdelen die je niet zo maar openlijk beloert kunnen worden, krijgen in de twee à drie uur tafelen hun beurt om bekeken te worden. Mannen zijn daar iets minder discreet in. Wij zien dat dus he, jongens, wanneer jullie met een smeltend likje boter in de mondhoek naar onze borsten kijken. Er zijn echt wel momenten dat wij meisjes het voor jullie organiseren om ons te bekijken. Wanneer we de tafel verlaten om een plasje te maken bijvoorbeeld. Ja, alle mannen kijken dan naar je kont. Allemaal. Het leuke is wanneer meneer van de tafel  naast je dat doet, dan kijk ik hem altijd pertinent aan en als hij dan ongemakkelijk wordt, knipoog ik en trek ik bewonderende ogen richting ‘zijn date’. Haha, betrapt! Heerlijk toch! Meestal hebben ze gelijk, die mannen, zo’n wiebelende vrouwenkont waar het rokje nog een beetje aanplakt door lang te zitten, dat heeft iets aandoenlijks.

Op restaurant gaan heeft zo zijn mogelijkheden om intimiteit op te bouwen, maar je moet natuurlijk wel een plek kiezen met kleine tafeltjes en niet aanschuiven aan het kloosterconcept van ‘Het Dagelijks Brood’ dat trouwens zijn beste tijd heeft gehad.

Het is beter om bij frituur ‘De Hete Boulet’  een frietje te steken of bij ‘Hammid’ een pitta te gaan smossen dan een brasserie te kiezen waar er taupe linnen tafelkleedjes liggen, goedkope waxinelichtjes branden en een cd draait van Barbara Streisand. Zo’n huizen hebben aantrekkelijkheidslevel 0. Maar toppers kiezen voor een keurige plek, met een lekker wijntje dat ze in 123 kiezen en bestellen dan ook nog eens bij de ober precies dat wat jij lekker vindt. Wij fluisteren dat wel in, geen zorgen. Les hoeveel is dat?

Ik zou die jongens wel opleren. Meneer de minister toe nou, het is niet voor mij, maar voor mijn dochters en hun zusters. En ook voor onze jongens, nu ze niet meer naar het leger moeten, mag ik ze drillen, meneer de minster? Ja?

 

Advertenties

4 thoughts on “Lunchles”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s