communicatie, mannen, Uncategorized, Vrouwen

Jurken en Duvel

Dat ze dan maar een andere job moet gaat zoeken, want dat ze na vijfentwintig jaar in het vak ondertussen wel weet wat mode is en wat niet. Ze blaft en elke ‘f’ en ‘t’ die ze uitspreekt, gaat gepaard met een onaangename lucht uit haar mond. De geur van ‘ik eet niet want ik wil slank blijven en dus ruik je mijn verzuurde maaginhoud’ Ze is amper 1.60 meter hoog en heeft rimpels waar mijn dochter van twee haar pink in verdwijnt. Ik bijt op mijn lip.

‘Die hangtieten van u, is dat dan ook mode?’ wil ik haar toesnauwen, maar ik hou het beleefd. Ik ga ervan uit dat ze gefrustreerd is, slechte of helemaal geen seks heeft of misschien ooit wel heel erg mooi was en nu schrikt als ze de zus van Frankenstein in de spiegel ziet. De huid op haar knieën trilt wanneer ze stapt. Dat is eigenlijk al een erge straf genoeg, maar ik denk…’ik hou me in, straks krijgt ze antwoord en het zal vast niet van mij komen.’

‘Ik vind de jurk te kort’ zeg ik rustig. ‘Ik hou er niet van als mijn knieën bloot zijn’ en ik werp een veelbetekenende blik op haar scharnieren. ‘Ja, dan houden we ermee op. Ik haal geen enkele jurk meer uit, want kort is de mode.’ Ze maakt met haar handen een nee-gebaar, schudt het hoofd om haar woorden kracht bij te zetten. Ik glimlach rustig, draai om en om voor de spiegel. Ik wrijf over mijn borsten die lekker strak zitten in de jurk. De grijze organza valt heerlijk soepel over mijn heupen, maar reikt net niet ver genoeg. Een te korte jurk maakt dik en dat kan ik nu net missen als de pest.

‘Tja’, zucht ik ‘1.80 meter zijn is niet altijd een luxe.’ Ik glimlach naar mijn man die zich in de gecapitonneerde club heeft gevleid. Die eenzit staat daar voor mannen. Zeker weten. De geur van het leder ruik je tot tien meter ver. Hij moet er duur uitzien, duur ruiken, want de man die daar zit heeft de kredietkaart en mag zich niet goedkoop bediend voelen. Mijn man speelt mee. Hij las mijn ergernis over haar onvriendelijk gedrag feilloos. ‘Jij ziet er met je 1.80 meter onnoemelijk lekker uit. Het is gewoon die jurk die tekort schiet.’

Aaahhh! Hij sprak de magische woorden. Het lijkt of mevrouw stinkbek heeft het geroken. Ze blijkt toch nog een pààr jurkjes te hebben hangen die in aanmerking komen, maar om me te pesten brengt ze me een maatje 40. ‘Nee, jouw maat hebben we niet, niet alle merken leveren zo’n grote maten.’ Hij zwijgt mijn man, maar hij schuifelt in zijn zeteltje.

De beige zijden jurk in maat 40 pas ik niet, al de andere wel. Ik doe het langzaam, draai voor de spiegel, denk na. Dat mag. Het is mijn tijd en mijn geld. Nu ja, ook een beetje zijn geld. Hij zit,  kijkt en levert commentaar soms zegt hij radicaal nee. Bij de rode bijvoorbeeld. Tijdnes het omkleden laat ik het gordijntje een stukje open staan. Hij gluurt.

Zijn geduld is eindeloos. Het hare niet. Ze helpt ondertussen een andere klant verder en wil mij  perse in een giletje heisen, een geel, pastel. Ik schud het hoofd en ze wordt kregelig. Na een tijdje begin ik de stukken die ik gepast heb bij elkaar te rapen. Het groene jurkje, de ceintuur, het halssnoer en het zwarte truitje erbij, het grijze jurkje met de rode sjaal en het bijpassende kralensetje, de zwarte jurk met het gestipte truitje en de bolletjessjaal. Ik leg het op de tafel aan de kassa.

‘Dus, niets gevonden?’ vraagt ze zuchtend. ‘Euh, jawel, dit.’ Zeg ik en ik wijs naar het stapeltje kleren. ‘Je neemt dit?’ ze trekt haar wenkbrauwen omhoog. ‘Allemaal?’ ‘Is dat een probleem?’  opeens begrijp ik haar ergernis van daarnet. Ze dacht dat ik paste maar niet ging kopen. Opeens heeft ze het licht gezien. ‘Natuurlijk mevrouw, zal ik de etiketjes al afhalen voor u of doet u het liever thuis?’ Ik heb geen zin om mee te gaan in haar humeurswissel en snauw, ‘gewoon inpakken.’

Met trillende handen tikt ze de bedragen op de prijskaartjes op haar rekenmachine.  Ze durft het totaalbedrag niet uit te spreken, scheurt het ticketje van het rolletje en legt het me voor. ‘Zo, dan…’ giechelt ze. Ik antwoord niet en duw de bankkaart in het toestel, geef de code in en leg mijn hoofd tegen mijn man zijn schouder.  Aanvaard zegt het bancontacttoestel en het piept.

‘Heeft u een klantenkaart of zal ik u er eentje maken?’ Ik wil nog antwoorden maar mijn man gritst de zak kleren al van de tafel. Ik volg hem zwijgend en glijd met mijn heup onder zijn hand door eens we buiten staan. ‘Je ziet er verrukkelijk uit, in al die jurken’ knort hij in mijn hals, ‘maar nu heb ik dorst…’ Ik schater ‘Deal!’ en wijs een leeg tafeltje op het terras aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s