communicatie

Big Brother

( in duo met prikkeldraad – www.prikkeldraad.wordpress.com)

Ik heb de onhebbelijke gewoonte mijn handtas – liefst nog opengeritst – in de keuken naast de vuilbak te deponeren. Ik kom binnen, veeg mijn voeten, en zwaai het ding – dat ik veel te duur betaalde en met veel te weinig respect behandel – daar waar ze ploft. Dat is telkens weer naast de grote metalen vuilbak, onder het prikbord.

Op een of andere manier heeft het open leren ding een onweerstaanbare aantrekkingskracht voor iedereen die er voorbij wandelt. ‘Mama, mag ik de sleutel?’ Graai, nog voor ik ja of nee zegt, gaat er een hand in mijn handtas. Geld voor de bakker? Hups een andere hand grits mijn portefeuille weg. ‘Mama had nog lippenbalsem!’ Mijn dochters pulken als volleerde pubers tussen mijn spullen. ‘In het zijvakje…zeker weten’ hoor ik de jongste de oudste sturen. ‘Het is het beste nagelschaartje dat we hebben…’ Zucht!

Ik hou inderdaad veel te veel zaken in die handtas, van reinigingsgel voor de handen, pleisters voor een pijne knie, vochtige doekjes, geld, papieren, sleutels, i-pod, notablok tot een satijnen blinddoekje voor…. euh, voor als dat nodig zou blijken. Nu, die handtas, dat is MIJN handtas en geen verzamelbak van gezinsmateriaal.

Zoals ook mijn pc mijn PERSONAL computer is en niet het scherm waar iedereen zijn filmtips, actua voor de WO-les, MSN en Hotmail op checkt. ‘Nog één keer en ik ga brullen!!!!’ zeg ik dan veel te luid. Dan kijken mijn huisgenoten me aan. Wat is er met haar? Lijken ze dan te denken, maar in godsnaam, mag ik nog een heel klein beetje privacy?

Heb je dan iets te verbergen? De logische vraag krijgt het voor de hand liggende antwoord. Nee. Mag ik het gewoon onaangenaam vinden dat mijn gsm door iedereen bepoteld wordt, dat mijn nylons uit de lade worden gehaald door mijn dochters en dat het geld dat ik net uit de muur haalde op blijkt te zijn wanneer ik het wil gebruiken?

En dat is nog maar thuis… Vorige week kreeg ik een verkeersboete in de bus. Vilvoorde? Ben ik in Vilvoorde geweest? Blijkbaar, want een camera had me geflitst. Euh, graven, graven, graven in mijn geheugen…niks Vilvoorde. Echt niet. ‘Jij hebt mijn wagen niet geleend, toch? Vorige week?’ vraag ik mijn man. Hij schudt het hoofd en haalt de sleutel van de achterdeur uit mijn handtas om af te sluiten. ‘Waar is jóuw sleutel?’ Mijn vraag klinkt te nijdig. ‘Geen idee, weer verloren gelegd zeker. De jouwe zit altijd in het zijvakje, lekker handig is dat.’ Hij knipoogt, weet dat ik een paard wordt van het ‘lenen’ van mijn spullen, en geeft me een tik op mijn bil. ‘Heb je een nieuw liefje in Vilvoorde misschien?’ vraagt hij lachend. ‘Klopt! Dat zal het zijn! Ik was op weg naar hem en ik reed te hard, natuurlijk, ik wilde er snel zijn.’ Ik draai met mijn ogen. ‘Aap!’ Hij lacht, draait de deur vast en gooit MIJN sleutels op het aanrecht. GRRR!!

De dag erop belde ik het politiekantoor van Vilvoorde. ‘Ah, foutje mevrouw, u was inderdaad niet in Vilvoorde, maar in Zaventem. Onze vergissing.’ Dat mijn man me (godzijdank lachend) voor een schuimarcheerder hield, daar ligt de politie van Vilvoorde niet wakker van. ‘Mag ik uw gsm-nummer mevrouw, dan vul ik uw dossier aan.’ Mijn dossier? Mijn gsm-nummer? Man, laat me toch met rust! Je weet al genoeg over me. ’42’ Blaf ik door de hoorn. ’42?’vraagt de beambte. ‘Mijn schoenmaat! Of had je die al?’ Ik druk de verbinding dood.

Ik betaal de boete met lichte tegenzin én online…waar ik netjes mijn bankkaartnummer achterlaat. Het paswoord van mijn facebook-account hoef ik ook niet in te geven, Windows onthoudt dat voor me en bij het aanloggen op linkedin, just the same.  Vrienden posten foto’s van me, liefst foto’s waarop ik een scheve bek trek en taggen me. Ik ontvang een sms van een organisatie omdat ik al een half uur te laat ben voor de conferentie waar ik me voor inschreef. Of ze me nog kunnen verwachten? Diezelfde dag vis ik uit mijn brievenbus nog drie mailings van bedrijven die me zeggen dat ze precies weten waar ze me kunnen mee helpen, want ik heb toch dat of dat gekocht en ik ben ook daar en toen zo en zo geweest. En als ik op de rode knop druk, registreert de IDTV-provider mijn voorkeur. Youtube geeft aan dat ik misschien wel eens geïnteresseerd zou kunnen zijn in filmpjes over zus en zo en zelfs mijn groot warenhuis weet precies welke goederen ik koop met mijn klantenkaart.

Help! Big Brother van Irving was verplichtte literatuur in mijn opleiding. Hij zat ernaast, godzijdank, of toch niet. Big Brother is watching me, dag en nacht. In honderden databases in dit land zitten gegevens van mij.

Om de dag af te sluiten, rij ik nog even om tot bij het tankstation. Makkelijk morgenochtend, dan staat mijn karretje klaar. Ik doe de moeite niet om schoenen aan te trekken en glip in mijn slippers in mijn wagen. Het is zo goed als nacht, wie ziet me belachelijk staan rillen in klassieke tailleur en gummyslippers? Niemand toch?

Flits, een wit licht haalt me uit mijn avonddroom. Ik zie een gordijn opzij schuiven, nog snel komt het silhouet in het huis aan de overkant even gluren om dan het gordijn terug helemaal netjes te hangen, zoals de Vlaamse degelijkheid het vraagt. Die flits, was dat een fototoestel? Je meent het niet!

Kijk morgen even op internet, lieve bloglezer, die Champagnekleurige kar met nummer plaat AQA …  waar zo een vermoeid lijf achter hangt, nog half in tailleur van overdag, de slippen uit de rok en op slippers … dat ben ik.  Smile!

Privacy? Laat ons dat woord schrappen uit het woordenboek. Ik heb er alvast geen.

Advertenties

2 thoughts on “Big Brother”

  1. En dit kwam er aan de andere kant uit. Mooi toch! Twee breinen, een blog.

    15 februari 2010…21:33
    Heerlijke Nieuwe Wereld
    Spring naar reacties

    Gezamenlijk thema met Trix The Blog ( https://trixtheblog.wordpress.com/ )

    De wilde in de “Brave New World” van Aldous Huxley is een van de weinige beschaafde mensen in een klinische, berekenende, kille wereld. Alles is er onder controle, niets toevallig. Geluk wordt chemisch toegediend. Het menselijke is een factor die beteugeld moet worden. Het menselijke is gevaarlijk. Als men liefde wil zijn er muren waar geslachtsdelen in gestoken kunnen worden.
    De wilde eist het recht om oorspronkelijk te zijn zelfs als het ongeluk, onvoorspelbaarheid met zich meebrengt.

    Het is een wereld die mogelijk is geworden, omdat privacy afgeschaft is.

    “Alle neuzen dezelfde kant op.” Een kreet in managersland. Het lijkt op de Sowjet-Unie of het Derde Rijk. Soort machine ben je. Zag Marx al aankomen. Je maakt geen compleet produkt meer, je draait overal eenzelfde schroefje vast op hetzelfde plekje. Eenheid van humor, afkeer van die ene rare collega, liefde voor voetbal, Costas in Spanje. De SOMA van Huxley heet nu PROZAC. Afreageren in het voetbalstadion, de diso. Toeleven naar de zomervakantie. Design meubels moeten nu, heb je nog blank-houten?
    Kuddemensen. Manipuleerbaar als dieren.

    Objectief Cynisme zegt Dorothee Sölle: Een vrouw werkt op een bank, voert de hele dag cijftertjes in. Ze weet nauwelijks waarom en wat het betekent. Ze is zich ervan bewust (objectief). Maar ze doet alsof het normaal is (cynisch). Geld verzoe(n)t deze vreemdsoortige arbeid.

    Al het onmenselijke kan normaal gemaakt worden. We hebben het al eens gezien.
    Ik voel me die wilde van Huxley, maar het maakt me soms bang. Ik verstop de wilde.
    Onderduiken vanwege nieuwe overheidsverordeningen, Kristallnacht. Het kan. Het kan weer.

    Privacy is van elastiek, een rekbaar begrip.

    Het was maar een storm in mijn hoofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s