Uncategorized

Een eigen keuken

(geschreven voor http://keukenverhaaltjesforlife.wordpress.com/)

 Wie in Congo opgegroeid is, verliest het nooit: de alertheid ’s avonds, bij openstaande tuindeuren, altijd op je hoede zijn. Mijn moeder had op het houten overdekte terras een schommelstoel staan, waar ze na een warme dag – en in Congo zijn alle dagen warm – uitpufte. Later zou ik me afvragen waarvan ze uitpufte want hard werken deed mijn moeder niet. Ze had zes boys om de klussen in huis te klaren. Emmy, onze kokkin voorzag ons dagelijks van de nodige vitaminen en koolhydraten en mijn zus en ik werden door een nanny opgevoed. Ik had het snel opgegeven om mee in de schommelstoel te willen. Het leek me heerlijk om tegen haar grote lijf te liggen en heen en weer gewiegd te worden, maar mijn opgestoken armpjes kregen geheid een neen.

Was mijn moeder ongelukkig geweest in Congo? Ik kon geen sluitend antwoord bedenken. Ze had alles wat ze wilde, objectief gezien dan. Een prachtig huis met personeel, vriendinnen op theekransjes, jurken van de laatste mode, een dure auto…maar was ze gelukkig? Dat ze haar familie mistte, dat was duidelijk. Ze plooide de dikke pakken briefpapier ongeduldig open en las al terwijl ze nog door de deur liep,  naar het terras. Ze loste de brief niet en reikte met een hand achter haar naar de leuning van de stoel om er haar lichaam in te laten zakken. Als de brief ‘uit’ was huilde ze. Of het triest nieuws was, vroeg ik haar eens, maar ze stuurde me weg. ‘Ga spelen en hou je jurk proper!’ siste ze.

Een onmogelijke opdracht was dat. Het rode stof van de oprijlaan kleurde onmiddellijk mijn witte katoenen kousen – die ik met elastiekjes om mijn benen ophield – bruin. Mijn jurk zat altijd vol rood-bruine vlekken en ook mijn neus liet een rood spoor in mijn zakdoek na. Het stof zat overal. En als Emmy ’s avonds de groetenresten buiten droeg ,zag je wollige wolkjes rood stof van onder haar voeten waaien, bij elk stapje een wolkje.

De gloed die ’s avonds over het houten terras hing was prachtig. Zag mijn moeder in al haar eenzame verdriet de schoonheid van dit onmogelijke land? Had ze er ooit oprecht kunnen van genieten? Had ze er ooit van gehouden?

Mijn nostalgische overpeinzing stopte abrupt door de ijzingwekkende kreet van mijn eigen dochter. Haar gil katapulteerde me twee decennia door de tijd. Meteen erna hoorde ik haar schateren. Half voorovergebogen stond ze voor de schommel, het onding nog na wiebelend, wrijvend over haar staartbeen. De gil was vast gepaard gegaan met de smak die haar jonge lijfje tegen de grond maakte.

In mijn keuken geen Emmy. Alleen mijn eigen handen die tomaten en mozzarella hakten. Alleen mijn handen die de wijn schonken en de kaas op stenen plank schikten. Bulderend van het lachen stormde mijn dochter de keuken binnen. Ze liep rakelings langs de kamperfoelie aan de terrasdeuren en bracht zijn bitter-snerpe geur met zich mee. ‘Binnen shlommelen’ wees ze met haar kleine vingertje naar de schommelstoel voor de haard. Ik glimlachte, pakte haar op en hield haar strak tegen me aan. Ik zong een oud lied waarvan ik de woorden niet meer verstond, maar de stem van Emmy hoorde ik nog steeds.

Advertenties

2 thoughts on “Een eigen keuken”

  1. Trix – ook ik ruik het rode stof nog en ik herinner mij vooral het kletteren van de regen op de zinken golfplatendaken. En hoe die daken er na de eerste regen in oktober terug groen zagen en niet meer stoffig rood. Ondertussen 36 jaar geleden – en toch ruik ik het nog. Out of Africa … en ik zweef door de wolken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s