Hierarchie in liefde

Er was zo eens iemand die me zei: ‘zolang het in mijn hoofd allemaal juist zit, is het goed.’ Naast het feit dat ik dat een redelijk benepen opmerking vond, beetje egocentrisch ook, was het wel een waarheid als een koe.

Zolang het in je eigen hoofd allemaal juist zit…  Voor mij betekent dat dan concreet dat de hiërarchie moet gerespecteerd worden. Hiërarchie in de liefde – Ik hou van jou, ik hou meer van jou en van jou hou ik het meest – , klinkt dat gek?

Ik zie vrolijke singles zich gulzig bedienen van deze onuitgesproken theorie. Maandag neuk ik A, dinsdag B, maar ik neuk het liefst met C en als zij me belt op maandag om af te spreken dan schuif ik A en indien nodig zelfs B aan de kant. Hiërarchie… dus. Die hiërarchie verloopt bij vele van deze happy singles harmonieus want contacten zitten verweven als een web. Vermits iedereen verschillende afzetgebieden bedient en zo zijn ritme en rijrichting heeft, wordt er hoe dan ook wel op een aanvaardbaar gemiddeld aantal keren per week van bil gegaan.

Het heeft geen zin om je dik te maken als jouw preferé net niet op hetzelfde moment aan jouw nummer in zijn lijstje komt, er zijn immers nog alternatieven zat en meer nog, het tegelijk aangename als pijnlijke aan de zaak is dat niet ieders topdrie dezelfde is. Het is dus niet omdat mister A jouw voorkeur geniet dat jij ook bij hem op nummer één staat. Dan komt het erop aan je afzetgebied te bevolken met heel veel nummer 2’s die misschien wel in staat zijn om je die mister A heel even te doen vergeten, zo ongeveer anderhalf uurtje. Dat volstaat meestal wel.

Te plastisch? Vanmiddag uitte zich deze hiërarchie heel anders. Mijn twee dochters vertelden tussen het verbrokkelen van een pizza door – meisjes van 12 eten niet, ze verbrokkelen hun eten om je de indruk te geven dat ze ‘aan het eten’ zijn – dat er een ‘geheim’ was. Ah, een geheim… als er nu iets is waar ik een grondige hekel aan heb, dan is het aan geheimen. Ze geven je immers de indruk dat je iets onwaarschijnlijks plezant, lekker, interessant misloopt, maar eigenlijk zijn ze meestal dom, onbelangrijk en flut. Niets is zo leugenachtig als een geheim. Het stelt zo geweldig teleur eens je erachter komt.

Het geheim zat bij een vriendin. Zij had dat geheim aan een van mijn tweelingdochters verteld en erbij gezegd dat de andere het zeker niet mocht weten. Zo gaat dat met geheimen. Oei, een moeilijke. Wanneer je eet, slaapt, studeert, ruziet met telkens diezelfde tweelingzus, dan is geheimen hebben nogal moeilijk. Dus dat geheim van de vriendin kwam opeens tussen de twee meisjes, die anders elkaars beha vasthaken, wenkbrauwen inspecteren, pukkels knijpen en voeten masseren, elkaars les opvragen, sokken opvouwen, bad laten lopen en elkaar liefdevol een nieuwe rol wc papier aanreiken waneer de ene of de andere een mega-stankwolk in de badkamerlucht stuurt. De harmonie is geblutst.

En toen kwam ik met mijn hiërarchie aanzetten. Wanneer je voor jezelf een hiërarchie uitdoktert in de mensen waarvan je houdt, vertelde ik hen, dan raakt de harmonie niet geblutst – als de dood zwijgend over de volgorde en het ritme waarop je liefjes en minnaars tevreden houdt, mijn bloedjes zijn 12 en oordelen dat hun moeder al lang geen seks meer hoort te hebben, vluchten de kamer uit wanneer ik me tegen mijn man kronkel op de bank en steken in elk oor een vinger en zingen heel luid lalalala wanneer ik over seks praat.

Een hiërarchie…dat vonden ze interessant. Alleen hoe bouw je zoiets op? En ook, dan moet je dus altijd iemand teleurstellen, want wie op plaats 3 of 4 komt voelt dat vast in het ritme en de intensiteit waarmee je communiceert, elkaar ziet en …geheimen deelt of geheim houdt.

Klopt! Ik knikte, maar hun ogen bleven als schoteltjes zo groot. En toen kwam er een knaller. ‘Maar mama, stel nu dat wij in onze hiërarchie jou op plaats 423 zouden zetten, hoe zou dat dan voelen?  Daar zou jij toch niet blij mee zijn?’

Soms, heel soms, echt ongelooflijk zelden heb ik twee seconden geen reactie. Ik heb altijd een antwoord, een mening – die ik even graag bijstuur – een visie, een oplossing. Ik ben ervan overtuigd dat gezond verstand alles oplost, ook wanneer het probleem onoverzichtelijk is, raakt het opgelost door het uit elkaar te rafelen en met gezond verstand te benaderen… maar soms open ik mijn mond en komt er niets uit.

Opeens geschater. ‘Kieke! 423!’ ze porren elkaar in de zij. Ik gremel even groen mee, maar herpak me. ‘Dan kan ik daar niets aan doen’ antwoord ik. ‘Indien ik bij jou op plaats 423 kom en jij vindt dat terecht, dan kan ik daar niets aan doen. Ik ben immers alleen maar verantwoordelijk voor mijn eigen gevoelens én daarbij voor mijn eigen hiërarchie. Ik heb de jouwe te respecteren. Uiteraard zit het lekker als je zo ongeveer wel op een gelijkwaardige plaats staat, maar een noodzaak is dat niet. Wanneer je rust hebt me je eigen hiërarchie, dan is er geen reden voor onzekerheid, toch?’

Ze knikten en keken elkaar onderzoekend aan. Er werd nog weinig gezegd en toen ze – weer veel te laat natuurlijk – zich in hun jassen en sneeuwlaarzen gewurmd hadden, zag ik ze over het terras naar de straat lopen, …hand in hand. Mijn tweeling, elk worstelend  met hun onduidelijke hiërarchie.