De terugkeer van Lupe García

Een volmaakte jeugdliefde, dat zou het verhaal geweest zijn, als de omstandigheden een beetje hadden meegewerkt….

De omstandigheden werkten echter niet mee. Zuid Amerika, midden jaren tachtig, een land met naweën van een rauwe dictatuur  waar ex-militairen en beulen nog steeds vrij rondlopen als achtergrond van een hopeloze maar onvoorwaardelijke liefde.

Ik kick op onvoorwaardelijke liefdes, omdat ze zo zeldzaam zijn. Relaties in evolutie brokkelen af en houden op onvoorwaardelijk te zijn, omdat je er ‘s ochtends belabberd uitziet, omdat je familie niet prettig is, omdat je minder verdraagzaam bent de week van je menstruatie… omdat je de histerica in je blootgeeft wanneer er een vlekje op je lievelingstafelkleed komt te zitten door zijn overmatig wijnverbruik. Dat soort dingen. Onvoorwaardelijk, dat is veel gevraagd natuurlijk.

Gono, de werkloze barman is tot niet veel in staat, maar wel tot onvoorwaardelijke liefde. Onder invloed van coke en whisky  houdt hij de ex-beul van zijn moeder onder schot om zijn grote liefde, Lupe, vrij spel te geven. Als beginnend journalist krijgt zij in Nederland – waar ze als kind onderdook, met haar moeder – de kans om een reportage te maken over de Penal, de gevangenis waar Tupamaros, guerrillastrijders tegen de rechtse dictatuur, terecht kwamen. Ook al is er een heel ander beleid aan de macht, het grauwe verleden houden ze liever bedekt. Stinkende potjes…

Wanneer de verknipte generatie kinderen van de Tupamaros uiteindelijk het gewenste beeld op film hebben, eindigen de vrijgesproken beulen met een schot door het linkeroog, schuin omhoog. Dermate onvoorwaardelijk.

De terugkeer van Lupe Garcia is een rauw brauwsel in korte hoofdstukken die met horten en stoten de vellen vullen. Je hoeft de geschiedenis van dit land met een pijnlijk verhaal niet te kennen, het boek dwingt je door het aanhalen van de meest onbenullige details tot de essentie.