Deze blog gaat niet over jou

Ze vormen ondertussen een rijtje, de mensen die denken dat één van mijn blogjes over hen gaat. Ze stoten op gelijkenissen, herkennen zich in situaties, omschrijvingen, bedenkingen. Ze mailen me, bedanken me vrolijk voor het verhaal, haten me om de omschrijving van hun onperfecte lijf, zijn trots over de woorden die ik kleefde op prestaties en verdiensten of hebben verdriet en voelen zich in hun blootje gezet. Ik noem het het Papa-van-stef-bos-verschijnsel. Stef Bos schreef een nummer voor zijn vader en wilde er niet eens een singletje van maken. Bleek zowat heel Nederland en België zich te vereenzelvigen met het nummer Papa omdat het zo persoonlijke nummer over een universeel gevoel ging. Op zich is dat een eer, maar laat die eer bij mij geen negatief streepje door jouw wereld trekken.

Ja, ik schrijf over jou, over jouw verhalen en bedenkingen, over jouw verdrietjes en gelukjes en jouw verlangens, omdat je ze me vertelt, me raad vraagt, ermee bij me aanklopt. Ik schrijf over jou, dat klopt, maar dan vervormd, en verwerkt met mijn verhalen en bedenkingen, verdrietjes en gelukjes en verlangens. Geen wit is echt wit en geen zwart is echt zwart. Gebruik ik één zin van jou om iets aan te tonen, dan gaat de rest van het verhaal geheid niet over jou. Bloggen is een vorm van verwerken, opkuisen, uiten, de wereld insturen. Deze blog gaat voornamelijk over mij, over hoe ik de dingen zie en voel.Geen enkele keer heb ik de intentie gehad iemand te viseren, te kwetsen, door de mangel te halen en mocht dat ooit zo overgekomen zijn, wil ik me daarvoor oprecht verontschuldigen.

Deze blog gaat niet over jou, maar over mij. Hij gaat over wat ik voel, beleef en hoe ik de zaken aan elkaar knoop. Af en toe vraagt dat wat input van gesprekken, emoties die ik met anderen beleefde, en dus ook met jou. Maar om nu te gaan denken dat ik mijn vrije tijd, mijn woorden en mijn volledige gevoelsleven rond jou laat afspelen…is dat niet een beetje een hoogmoedige gedachte? Ik heb immers al een kluif aan mezelf.

Zij die aan bod kwamen in een van mijn blogjes en waarvan ik vond dat ze het moesten weten, heb ik telkens op de hoogte gebracht. Soms woordelijk, soms plagerig, soms met een minder herkenbaar signaal. Wie mij moet verstaan, verstaat mij. Tegelijk komt daarbij, wie mij fout wil verstaan, verstaat mij fout en daar heb ik dan helemaal geen aandeel in. Ik hef mijn handen omhoog, was ze niet eens in onschuld, want hier is schuld of onschuld niet eens aan de orde. Mijn handen omhoog, mijn armen open, voor wie erin wil. En wie niet wil, …ik ga niemand dwingen.

Angstig om hun ware aard te tonen, hun verborgen gelaat het zonlicht te gunnen, hun verlangens bloot te leggen, braken lezers van deze blog hun gestreeld ego of hun ongenoegen in mijn inbox. Dat mag. Ik heb telkens hetzelfde antwoord: wat werkt er bevrijdender  dan alle belemmeringen afgooien, je ontdoen van beperkingen en angst?

In dit blogje kan dat. Als dat betekent dat in jouw hoofd, mijn woorden over jouw leven gaan…dan pleit ik onschuldig. Tenzij dan …toen ik schreef over dat romige decollete en die strakke billen, dat ging wel degelijk over jou. En ook het tomeloze verlangen om van jou  de mijne te maken, zo voor een uurtje of twee, ook dat ging over jou. Al de rest ging over anderen. Zie even de nutteloosheid van ergernis in als het over woorden gaat en lach met me mee.

Laat deze blog vooral je nachtrust niet belemmeren, tenslotte, het zijn maar woorden in de wind.

 

 

---